"Nie zaczęło się od ciebie" - Mark Wolynn

Dobre... nudnego początki.

Pierwsze rozdziały książki zrobiły na mnie spoko wrażenie. Konkret, szybko się czytało, zaciekawił mnie temat traumy i skutków jakie może ona nieść na kolejne pokolenia. W skrócie: można odziedziczyć skutki przeżytej traumy swojego przodka i fakt, że coś nas w życiu przerasta może świadczyć o pechowych genach. Teoria, która nie skreśla nas jako "normalnego człowieka" bo coś tam się dzieje- lubię to. Tak na serio to naprawdę wciągnął mnie temat i lektura szła z górki.

Dalej mamy przypadki pacjentów, które dzielą się na wielkie traumy typu przeżycie przez dziadka pobytu w obozie pracy/ morderstwo lub strata dziecko, jak i codzienne typu "mama wisiała na mnie non stop gdy byłem dzieckiem obarczając mnie problemami, których nie byłem w stanie udźwignąć, więc teraz kłócę się z żoną", która również miała problemy z rodzicami. Autor staje w obronie żywicieli, którzy przecież też mieli w życiu różne przeboje, a nie koniecznie otrzymali pomoc i instrukcje jak nie zrujnować życia następnym ludziom. Sprowadza swoje tezy do jednego: trzeba wszystko przyjąć, pogodzić się z tym, pogodzić z ludźmi, a jeśli nie żyją to wyobrazić sobie ich i się pogodzić, i wtedy ten happy end jak z bajki uzdrowi nas i sprawi, że nasze życie będzie cudowne.

Fajnie nie? 

Cóż, przypuszczam, albo mam nadzieję, że te jego recepty to był wielki skrót i naprawdę pomagał tym ludziom na terapii, bo jeśli nie to stracę wiarę w sens takich wizyt.

Na pewno jest to tytuł , który otwiera pewne szuflady i uświadamia na drodze samopolecznictwa - każdy wyniesie z tego jakiś swój wniosek i morał. W temacie psychologicznych książek rozwojowych czytałam lepsze tytuły, tzn. tytuły, które na mnie zrobiły lepsze wrażenie, z których wyniosłam coś więcej niż świadomość, że poprzednie pokolenie w mojej rodzinie miało przesrane, ktoś przeżył jakąś ciężką traumę, albo doznał takiego zawodu, że ja teraz w swoich genach mam już zakodowane: przegryw, na jakimś tam życiowym polu. Choć to trochę pocieszające, że można zwalić jak nie na gwiazdy, to na geny, no i hulaj dusza. A jednak, jakby nie patrzeć, pozostaje nam pole do popisu na scenie życia i cóż pocznę, że ja w swoich kwestiach zwykle strzelam gafę. Może takie geny..?

j.