W niedzielę do porannej kawy wrzuciłam na swój instagram krótki post o książce, którą można by opisać jednym słowem, ale że nasz naród jest przewrażliwiony na punkcie wulgaryzmów, oprawiłam swój zachwyt w ładniejszą ramkę. A tak na serio to odzyskałam hasło do konta, więc potrzebuję się rozpisać.
Do rzeczy:
Początek książki jest niepokojący, a późniejsze doznania głównej bohaterki wskazują na ścisły z nim związek. Joanna jest naukowcem, a dostając ciekawą propozycje pracy, rusza na podbój laboratorium w Berlinie. Szybko jednak okazuje się, że jej obowiązki wyjdą nieco poza próbówki. Dostaje ofertę niczym tajny agent, a jej zadanie przypomina misję ratowania świata. Po drodze musi utrzeć kilka nosów, wykazać się swoimi umiejętnościami i przejść solidne szkolenie - co dziwne, większość treningów nie przysparza jej trudności...
"Abrin" to książka konkretna, nie uświadczysz tu zbędnego zdania, w związku z czym nie jest opasłym tomiskiem. Niech Cię jednak nie zwiedzie objętość ani format. Akcja powieści jest dynamiczna, chwilami zatrzymujemy się na konwersacje pełne technicznego lub naukowego żargonu, co podkreśla profesjonalizm pisarki. Przygotowania do napisania historii Joanny autorka czyniła przez kilkanaście miesięcy - to czuć w historii. Ktoś wie o czym pisze i nie sprzedaje historii niemożliwej jak z filmu, podkreślonej efektami specjalnymi, żeby się ładnie sprzedało. Na szczęście wyobraźnia działa i nie czytamy tu opisów jak u Sienkiewicza... więc czyta się Abrin szybko i przyjemnie (zwłaszcza rozdział w hotelu, ekhem).
Oczywiście zakończenie nie mogło być inne - jak to w powieściach bywa, niecierpliwe czekanie na drugi tom musi poprzedzić mocna ostatnia scena. Czekam więc na mocny początek!
J.
Komentarze
Prześlij komentarz
Cześć, miłego dnia i smacznej kawusi!